Ju-Jitsu  Kobudo  Samuraje  Postacie  Download  Linki  Galeria  Inne 

""

Historia   |   Kata   |   Bo   |   Tonfa   |   Nunchaku   |   Sai   |   Kama

Kama

Kama to krótki sierp z uchwytem z twardego drewna. Na pierwszy rzut oka do złudzenia przypomina rodzaj sierpa, którego przez wieki używano do zbierania ryżu lub cięcia słomy we wschodnich i zachodnich kulturach. Ale rolnikom z Okinawy służył jako cenne narzędzie walki, kiedy Japończycy zabronili nosić wszelką znaną wówczas broń.

Rolnicy wzięli swoje kama, naostrzyli je, a potem opracowali techniki obronne z użyciem podwójnego kama. Wielu samurajów, którzy atakowali pozornie bezbronnych chłopów, padło pokonanych tą bronią. Dzisiaj, jak większość starożytnej broni, karna znalazły nowe miejsce we współczesnych sztukach walki. Obecnie wykonuje się je w całości wyłącznie z drewna.

Ludzka pomysłowość w dziedzinie wynajdywania broni, niestety, zdaje się nie mieć granic. Kama, czyli popularny sierp, został przerobiony przez japońskich chłopów i stał się trudną do pokonania bronią znaną jako kusarigama, czyli "wirujący łańcuch śmierci" - narzędzie, którym można się bronić przed samurajskim mieczem. Pierwotnie kusarigama był sierpem z przymocowanym doń stu-, stupięćdziesięciocentymetrowym łańcuchem zakończonym ciężką, stalową kulą o średnicy około pięciu centymetrów. Posługiwanie się tą bronią polegało na tym, aby zakręcić kulą łańcuch wokół ramion szermierza i w ten sposób złapać go w pułapkę. Chłop mógł wtedy podejść blisko i ściąć samurajowi głowę za pomocą karna. W działaniu technika walki tą bronią przypominała bolas, używane przez południowo amerykańskich gaucho.

Zmodyfikowana kusarigama weszła do użytku w Japonii około połowy XVI stulecia. Została przyjęta przez ówczesne szkoły sztuk walki. Szybko jednak zarzucono ćwiczenie z tą bronią, gdyż użycie nastręczało niezwykłych trudności. Tylko jedna szkoła kontynuowała treningi i do tego stopnia opracowała techniki walki kusarigama, że po pięćdziesięciu latach stała się skutecznym narzędziem przeciwko samurajowi uzbrojonemu w podwójny miecz.

Do szkoły tłumnie przybywali studenci, aby nauczyć się posługiwania tą specyficzną i intrygującą bronią, ale warunki przyjęcia były surowe. Nowy uczeń musiał wiele poświęcić, aby stać się adeptem. Musiał przyrzec do trzymanie tajemnicy. Nie wolno mu było pić alkoholu ani - kiedy był już dobrze wyszkolony - nie mógł otworzyć własnej szkoły. Nie wolno mu było nigdy kłócić się z innymi członkami szkoły ani myśleć, czy mówić źle o swoim mistrzu. Gdyby znajomość technik kusarigamy kiedykolwiek wyszła na jaw, dałoby to wrogowi możliwość opracowania technik kontrataku. Kiedy student przysięgał dotrzymać tego surowego kodeksu, musiał własną krwią przypieczętować odpowiedni dokument. Dokonywało się to przez nakłucie drugiego knykcia na lewej dłoni studenta. Jeśli pomimo tego wszystkiego adept zdradził jakikolwiek sekret szkoły, groziła mu bardzo bolesna śmierć.

 

Linki  |  Zobacz Księgę Gości  |  Dodaj wpis do Księgi  |  Mapa strony
 
Copyright 2003 Jacek Obolewicz