Ju-Jitsu  Kobudo  Samuraje  Postacie  Download  Linki  Galeria  Inne 

""

Kasta   |   Bushido   |   Hagakure   |   Produkcja Mieczy 

Hagakure

Autorem księgi „Hagakure”, tzn. „ Zapisków ukrytych pod liśćmi”, jest samuraj Yamamoto Tsunetomo. Późnym latem 1700 roku, zgodnie z buddyjskim zwyczajem, ogolił on głowę i jako buddyjski kapłan, osiadł w małej pustelni, położonej w miejscu zwanym Kuratsuchibaru, dwanaście kilometrów na północ od twierdzy Saga, na terenie Kyushu. Nie był on już wówczas związany powinnościami w stosunku do swego pana – Nabeshima Mitsuhige, który w dniu 16 maja 1700 roku zmarł. Tsunetomo, będący w żałobie po śmierci swego pana nie popełnił samobójstwa, gdyż zostało to zabronione w latach 60-tych XVII wieku przez shoguna Tokugawę, jak również zakazał mu tego pan Nabeshima. Chociaż w młodości wykazywał on zainteresowanie poezją, nie pozostał po nim żaden utwór literacki, za wyjątkiem Hagakure. Pomimo, że był samurajem , nigdy nie brał udziału w działaniach wojennych. Przedstawiona poniżej księga, została spisana przez młodego samuraja, który odwiedzał wielokrotnie Tsunetomo, na przestrzeni aż siedmiu lat.

Yamamoto Tsunetomo został podwładnym pana Mitsuhige jako dziecko. Gdy pan Matsuhige, trzeci daimyo obszaru znanego obecnie, jako prefektura Saga, zmarł w wieku 69 lat, miał on czterdzieści dwa lata, i był jednym z jego najbliższych wasali.. Rozczarowany polityką prowadzoną przez następcę pana Mitsuhige, złożył prośbę, aby pozwolono mu wycofać się ze służby, i przyjąć święcenia buddyjskie. Jako buddyjski kapłan siadł w pustelni, gdzie żył w samotności. W 1710 roku zaczął go odwiedzać młody samuraj Tashiro Tsuramoto, który z nieznanych powodów został zwolniony ze służby w charakterze skryby rok wcześniej. Ich rozmowy trwały przez siedem lat. Wypowiedzi Tsunetomo zostały spisane, złożone w księgę i opatrzone tytułem „Hagakure”, tj. „ Zapiski ukryte pod liśćmi” przez samuraja Tsuramoto.

Trzy lata później, w wieku 61 lat, Yamamoto Tsunetomo zmarł.

W związku z tym, że Hagakure zostało spisane prostym językiem, tłumacząc tekst świadomie zrezygnowałem z kwiecistej stylistyki, używając raczej niewyszukanych słów. Sądzę, że prostsze sformułowania okażą się trafniejsze, i bardziej dobitnie oddawać będą ducha przenikającego cały tekst. W Hagakure opisana jest Droga samuraja – Bushido. Autor, niczym dobry kronikarz, ukazuje nam zdarzenia z dawnej, feudalnej Japonii. Była to zupełnie inna Japonia, niż obecnie. Była ona cesarstwem, w którym, oprócz posiadającego mandat bogów cesarza, władzę sprawował szogun, z wielkimi połaciami wyspiarskiego kraju zarządzanymi przez feudalnych panów – daimyo, z armiami służących im samurajów. Tych ostatnich obowiązywał niepisany, rycerski kodeks wojowników – bushido. On jest właśnie tematem tej księgi. Ze względu na objętość, zdecydowałem się przedstawić czytelnikom jedynie fragment dzieła. Mam nadzieję, że jej tekst spotka się z zainteresowaniem i życzliwym przyjęciem. Czuję się w obowiązku zaznaczyć, że Japonia w epoce samurajów, była krajem, w którym obyczaje i normy społeczne diametralnie różniły się od obowiązujących obecnie w świecie. Przykładowo: W związku z tym, że był to kraj, w którym wówczas nikomu się nawet nie śniło o emancypacji kobiet, inne były ich powinności i miejsce w hierarchii rodzinnej i społecznej. Japoński samuraj ,wypowiadający się na temat kobiet w sposób znacznie odbiegający od obecnie przyjętych form, nie musiał być więc wcale zagorzałym antyfeministą. Inne były czasy, inny system wartości, wiedzy i światopogląd ówczesnych ludzi. W księdze używa się wielu specyficznych określeń, z których jedynie jedno, dla łatwiejszego odbioru tekstu pragnę pokrótce wyjaśnić. Chodzi o termin „Kaishaku”. Otóż samuraj popełniający honorowe samobójstwo (seppuku), przy mniej, lub bardziej rozbudowanej rytualnej otoczce samego czynu, posiadał osobę towarzyszącą- właśnie kaishaku. Gdy popełniający seppuku samuraj, cięciem (najczęściej krótkiego miecza „wakizashi”) otworzył sobie brzuch, zadaniem towarzyszącego mu kaishaku było ścięcie mu głowy, by nie przedłużać jego cierpienia. Była to niewdzięczna funkcja, o której wiele zapisano w Hagakure. 

Linki  |  Zobacz Księgę Gości  |  Dodaj wpis do Księgi  |  Mapa strony
 
Copyright 2003 Jacek Obolewicz